Geldverspilling

Lieve lezer, mag ik u een vraag stellen? Zit u goed? Ik hoop het van harte. En wanneer u niet zit maar staat, of misschien ligt, is dat dan een vrije keus? En dan nog iets. Hoe leest u deze column? Heeft u een tablet of telefoon in de handen? Of leest u het via de laptop of PC?

Allemaal vragen die ik gewoon kan stellen omdat de kans vrij groot is dat u het goed heeft. Zelf zit ik nu achter een laptop en schrijft ik, met volle maag, een stukje tekst. Zomaar in vrijheid, zomaar omdat het kan.

Ik ben vandaag geschrokken van een nieuwsbericht dat mij ter ore kwam. Dus eigenlijk is het schrijven niet helemaal ‘zomaar’. Er zijn namelijk veel mensen die het niet zo goed hebben als ik. Mensen die voor hun leven hebben moeten vechten en alles wat ze hadden, moesten achterlaten. U kent ze vast wel, in de volksmond noemt men deze mensen vluchteling. Ik stel me zo voor dat deze mensen niet zomaar alles achterlaten. Ik kan mij niet voorstellen dat iemand zijn leven in de waagschaal stelt voor de lol. Het nieuwsbericht waar ik van schrok ging over vluchtelingen die wees zijn. Jeugdige mensen die ver van huis hun geluk zoeken en hopen op een fijne toekomst. En laat ik heel eerlijk zijn, ook ik zoek het geluk en ook ik hoop op een fijne toekomst.

Waarschijnlijk zullen de vluchtelingen tekenen voor een rustig leventje als de mijne. En juist daarom vind ik het zo logisch dat een vluchteling ook een plekje zoekt.

Maar dan dat nieuwsbericht. In Den Helder zou een klein opvangtehuis voor alleenstaande, minderjarige asielzoekers komen. Tot zover niks geks zou je zeggen. Het bevreemde me alleen dat de villa waar men dit project wilde vestigen door enkele buurtbewoners is opgekocht om te verhinderen dat deze asielzoekers een plekje zullen krijgen. In dit verhaal, dat ook op AD.nl staat beschreven, vallen mij meerdere dingen op.

Waarom gunt een mens een ander mens geen plekje? Ik kan maar één reden verzinnen. En dat is dat er overlast zou komen. Maar wat lees ik in het stuk? Er komt begeleiding op. Mooier kan het volgens mij niet.

Toch is er meer dat ik niet snap. De villa, door buurtbewoners ‘even opgekocht,’ kost maar liefst een half miljoen euro. Leest u mee? € 500.000,00! Dat is veel geld. En blijkbaar zijn er wat mensen die dit geld zo even op kunnen hoesten om het leven van een ander moeilijk te maken. Althans, zo zie ik het. Er zijn dus mensen die (gezamenlijk) een half miljoen euro ophoesten om maar geen ‘last’ te hebben van een ander. Er zijn dus mensen die liever vijfhonderdduizend euro armer zijn dan een paar, misschien wel heel leuke buren, rijker.

Dan kan ik maar een conclusie trekken: zo verspil je geld aan vluchtelingen.

Het bewuste krantenartikel

Tandarts

‘Gaat u maar liggen, meneer Verkade.’

De tandarts, een uiterst vriendelijke, stille en altijd serieus kijkende man, wijst mij een plekje. Verrassen doet hij niet, omdat hij altijd hetzelfde plekje aanwijst, de enige stoel aanwezig in de veel te grote, steriele behandelkamer van de tandendokter. De medisch specialist die ik noodgedwongen en haast uit pure traditie zo’n twee maal per jaar met een bezoekje vereer. Zo ook vandaag.

Hoewel de man zijn vak uiterst goed verstaat, is hij zelf zeer moeilijk te verstaan. Ik moet veel moeite doen om de woorden, belegd met een flink buitenlands accent die al fluisterend vanachter een mondkapje worden uitgesproken, tot mij te nemen. Het is niet de inspectie van mijn tanden en kiezen of het eventueel uitboren van mijn prachtige collectie ivoor waar ik tegenop zie wanneer ik naar de tandarts ga. Het zijn de gesprekken met de man in het wit die bij mij het zweet doen uitbreken en ervoor zorgen dat ik mij, figuurlijk gezien dan, geen houding weet.

‘Heeft u nog klachten?”
‘Nee, die heb ik niet.’
‘Dat is mooi.’

Ik open mijn mond zover ik kan als was het een staldeur op een lenteochtend waardoor alle veertig koeien in een zo kort mogelijke tijd naar buiten moeten, omdat ze eindelijk, na maanden wachten, weer eens de wei in mogen om opnieuw uit te vinden wat vers gras is; het bezorgt me spontaan kramp in de kaken.
Onder die omstandigheden wordt het gesprek voortgezet.

‘Eens kijken, deze gaatjes heb ik de vorige keer gevuld. Daar heeft u ook geen last van gehad?’
Puur en alleen op wilskracht krijg ik het woordje ‘nee’ uit mijn geopende mond, aangevuld met een licht schudden van mijn hoofd. De tandarts begrijpt wat ik bedoel.
‘Dat is fijn, want ik twijfelde of u er alsnog last van zou krijgen.’
Daar schrok ik van. Twijfelde de man aan zijn eigen kwaliteiten omtrent het vullen van gaten of waren het zijn twijfels over de gesteldheid van mijn gebit? Ik hoopte toch van harte dat hij niet aan zijn eigen kwaliteiten twijfelde. Ik hield me vast aan het feit dat mijn gaatjes dieper waren dan hij had verwacht en dat zijn twijfel daar vandaan kwam. Vragen naar de daadwerkelijke oorzaak van zijn twijfel was er niet bij. Hoe graag ik dat ook wilde. Ik heb het even geprobeerd. Mijn eerste poging om een zinnig antwoord te geven op de uitspraak van de tandarts strandde toen mijn tong in een onvermijdelijke botsing kwam met de spiegel, die in mijn mond geparkeerd was. Poging twee ging al niet veel beter, omdat de ophoping van speeksel een goede articulatie verhinderde. Omdat volgens het spreekwoord de derde keer scheepsrecht is, probeerde ik nogmaals te vragen waar de twijfel vandaan kwam. Even dacht ik dat het goed ging maar nog voor mijn woorden zich konden vormen, werd het geluid dat uit mijn keel moest komen overstemd door een van de vele lawaaierige machientjes van de tandarts; een kansloze missie.

Toen de stilte was weergekeerd in de kamer sprak de tandarts weer fluisterend vanachter zijn kapje dat alles goed was en ik pas over een half jaar terug hoefde te komen.

Voor mij een prima excuus om niet verder te vragen. Alles was weer goed en mijn probleem lag weer lekker op de lange baan. Ik stond op uit de stoel en mijn vraag liet ik mooi liggen. Ik kreeg weer een jaar respijt om uit te zoeken waarom een tandarts vragen stelt terwijl je niet kan antwoorden.

Wie het antwoord weet mag het me vertellen. (Als hij of zij ertoe in staat is)

MEER COLUMNS EN VERHALEN VAN MIJN HAND ZIJN HIER TE VINDEN.

Koninklijke Vuilnisbelt

Geheel uit vrije wil stapte ik op de fiets. Vrouwlief had onze kleine smurf in het kinderzitje gezet en als gezellig gezinnetje spoedden wij ons richting het centrum van de stad. Koningsdag, dat moest gevierd worden! Want dat hoort nou eenmaal zo.

Van de stad was niet veel meer te herkennen. De meeste bekende punten waren voorzien van oranje prullaria en de straten lagen bezaaid met tweedehands, derdehands en achtendertigstehands prullaria. Wanneer we goed keken zagen we achter of onder deze troep enkele kinderen met een klein spaarpotje zitten. De troep die eerder die week nog bij hun ouders op zolder had gelegen lag nu uitgestald op een kleedje.

Omdat kleine smurf nog maar tien nachtjes hoeft te slapen tot zijn tweede verjaardag, leek het ons leuk om voor een klein prijsje wat cadeautjes op de kop te tikken. Even een paar extra speelgoedjes kopen, gewoon omdat het kan. Daar liepen we dan, een vrouw die de ten toon gespreide kinderkleding met een kritische blik bekeek, een lief smurfje in een buggy die bij elke speelgoedauto die we passeerden liet weten dat hij er weer een gezien had door duidelijk ‘auto hebbe, auto hebbe,’ te roepen, en een vader die zich verbaasde over de wondere wereld die Koningsdag heet.

Tussen alle rommel kreeg ik namelijk het gevoel alsof ik over de vuilnisbelt liep. Een koninklijke vuilnisbelt in dit geval. Het grote verschil met de echte vuilnisbelt is dat de materialen daar op een aanvaardbaar tijdstip worden aangeleverd in containers, terwijl de rommel op de markt in bananendozen door nachtbrakende mensen op een kleedje wordt uitgespreid.

Aan ons de dappere taak om in deze vergaarbak van overbodigheid een paar pareltjes te vinden voor ons mannetje. Met dank aan de oplettendheid van onze roeptoeter himself waren een auto en tractor snel gevonden. De sfeer zat er dan ook goed in en vol goede moed begaven we ons naar een ander deel van de grootste zolder van de provincie. Dat het ging regenen veranderde niet veel aan ons humeur. Niet die van ons.

Op het kleedje dat vrouwlief in de smiezen kreeg lag veel kinderspeelgoed. Ook stond er een doos met kinderkleding op. Nieuwsgierig of er nog wat leuks voor onze muiter tussen zou zitten stapte ze naar het kleedje toe. Zover ik kan nagaan moet dit een mooi moment voor de verkoper in kwestie zijn. Er is interesse, dat zou wel eens geld kunnen opleveren. Toch was er bij de verkoper van dienst geen spoortje blijdschap te bekennen.

Het gebeurde toen vrouwlief het strak gespannen, doorzichtige folie wilde optillen.
‘NEE, NEE, NIET DOEN, GEWOON ZO LATEN LIGGEN. NIET AANKOMEN!’
Geschrokken sprongen we een meter achteruit. Dat was een duidelijke boodschap. En menig marktkoopman was jaloers op de harde stem van de verkoper.
‘Ik ben HEEL, HEEL, lang bezig geweest om DAT VERROTTE STUK FOLIE zo strak mogelijk over de spullen te krijgen. EN NU IK EINDELIJK KLAAR BEN VERTIK IK HET OM DE BOEL NOGMAALS IN TE PAKKEN. NIET AANKOMEN DUS!’

Ons van geen kwaad bewust sprongen we minimaal anderhalve meter achteruit. Om vanaf daar te kunnen zien dat het folie inderdaad wel heel strak gespannen was. Het deed me denken aan een in folie geperste schaar die je niet uit de verpakking kan krijgen omdat de schaar die je daarvoor nodig hebt nog in de verpakking zit. Zo strak had deze meneer zijn (waardevolle?) handelswaar toegedekt. Want stel je toch eens voor dat de kleertjes of het plastic speelgoed nat zou worden…

Ondanks de overduidelijke en afschrikkende manier van ‘reclame’ maken van deze verkoper, vroeg vrouwlief toch nog of er misschien kleding onder het kleed zou liggen in de maat die we voor onze kleine man zochten. Toen dat niet het geval was liepen we, lichtelijk verbouwereerd, naar het volgende kleedje.

Even schrokken we, want ook daar was de handelswaar bedekt met regenwerende folie. Maar ook onder deze laag folie zou wel eens iets leuks voor ons kunnen liggen.
‘Zou ik misschien onder de folie mogen kijken?’ Vroeg vrouwlief op haar allervoorzichtigst aan de verkoopster

De paniek bij haar buurman was haar niet ontgaan. Voor ze ons een antwoord gaf keek ze dan ook even snel naar de paniekvogel. Ze lachte, en antwoordde:
‘Maar natuurlijk mag je het folie optillen, dat is helemaal geen probleem. En als goed is ligt er ook kleding in de maat die jullie zoeken.’

 

MEER COLUMNS EN VERHALEN VAN MIJN HAND ZIJN HIER TE VINDEN.