De afrekening

Het heeft vele weken voorbereiding gekost, maar eindelijk is de grote dag aangebroken. Vandaag moet het gaan gebeuren. Zijn uitrusting ligt al een week klaar en samen met zijn handlanger heeft hij alles al drie keer gecontroleerd. Vandaag zal hij de procedure nog eenmaal doornemen. Elke stap moet kloppen, dit wordt zijn avond. Ten eerste moet hij er zeker van zijn dat alle uitrustingstukken op orde zijn. De sjaal, zijn trui met capuchon en zijn dikke zwarte jas zijn de ideale kledingstukken voor de actie van vanavond, zeker met de omstandigheden die worden verwacht. Voor de zekerheid neemt hij een zaklantaarntje mee. De batterijen worden gecheckt en de lantaarn glijdt in de jaszak. Het zal wel donker zijn op het moment van actie.

Zijn handlanger, een bekende in het circuit is er bijna klaar voor. Het is zijn vader en hij heeft net ge-sms’t dat hij onderweg is. Buiten is het koud. De gure wind blaast de sneeuwvlokken in zijn gezicht en doet een koude rilling over zijn rug lopen. Hij moet goed opletten, want pa heeft een zeer onopvallende auto, die hij zeker niet wil missen. Het is zijn vervoermiddel naar het plaats delict. Om niets aan het toeval over te laten heeft hij het nummerbord uit zijn hoofd geleerd. Zo zal hij de auto van pa niet missen. Toch is het lastig om het nummerbord niet te verwisselen met die andere, o zo belangrijke code. De code waar alles om draait vanavond.

Op het moment dat de auto van pa nadert controleert hij nog snel of hij zijn ‘wapen’ bij zich heeft. Het plastic voelt vreemd aan, maar hij weet dat het goed komt. Onderweg zegt zijn vader niks. De duisternis en de slechte weersomstandigheden dwingen hem om zich op de weg te concentreren. De rit duurt minimaal vijf minuten, maximaal vijf en een halve minuut. Deze route hebben ze inmiddels al zo vaak gereden dat hij de weg kan dromen.

Op de parkeerplaats is het gelukkig rustig, geen pottenkijkers. Zijn aandacht richt hij volledig op de pinautomaat in de verte. De lamp boven de automaat doet genoeg licht tussen de sneeuwvlokken doorschijnen. Zijn zaklantaarn zal dus niet nodig zijn. Een oude dame met rollator staat te pinnen. Ze lijkt bijna klaar te zijn. Op het moment dat hij de vrouw het briefgeld in haar portemonnee ziet doen weet hij dat het tijd is om uit te stappen. Met een knipoog van zijn vader op zak, gaat hij op zijn doel af. Even vraagt hij zich af of zijn knikkende knieën hem bij zijn doel zullen brengen, maar stug loopt hij door. Blij met zijn petje en sjaal stopt hij voor de pinautomaat. Zijn spiksplinternieuwe pinpas haalt hij uit zijn zak terwijl hij zenuwachtig om zich heen kijkt. Terwijl het om hem heen hard vriest, doet het geluid van de toetsen hem ontdooien. Dertien jaar en voor het eerst pinnen. Het is hem gelukt en eigenlijk viel het best mee. Snel loopt hij terug naar de auto waar zijn vader nog zit te wachten. “Goed gedaan jongen, vergeet al dat kleingeld waar je moeder je mee naar de winkel stuurde. Dit was je eerste echte afrekening in het financiële circuit.”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s