22.17

22.17

Seconden tikken voorbij,
minuten, ze schieten langs mij.
Inmiddels een kwartier
zit ik nu hier.
30 lange minuten later,
wat staat er?
Tien minuten komen er nog bij.
Dit maakt me niet blij.
Vierendertíg,
denk ik nu voorzichtig,
zodat ik mijzelf bijna niet kan horen,
anders zal ik me er aan storen.
Toen, dat moment. Eén, twee, drie…..
Herken ik wat ik zie?
Daar, in het donker, nog heel klein.
Het zijn drie lampen, die van de trein.

(gemaakt om 22.17 en de vierendertig lange minuten later)

Met dit gedicht heb ik meegedaan aan Turing gedichten wedstrijd. Helaas vond men het niet goed genoeg.

Ik vind het zeker de moeite waard te publiceren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s