Snelwandelen

Het is vrijdagmiddag en ik zit gespannen naar de televisie te kijken. Over enkele momenten zal Dafne Schippers de atletiekbaan betreden voor de finale van de 200 meter sprint. Zodra ze in beeld komt giert bij mij de adrenaline door de aderen en stijgt mijn lichaamstemperatuur met 0.3 graden. Het gaat gebeuren, Dafne gaat voor goud.

Alles in mij is alert. Ik leef mij zo in dat het lijkt alsof ik zelf op de baan sta. Zodra ik Dafne het rood van de sintelbaan op zie lopen, voel ik diezelfde baan onder mijn eigen voeten. Mijn fantasie gaat aan de haal met dat wat ik zie. De vele rondjes die ik ooit zelf gelopen heb op een sintelbaan komen weer naar boven. Ik leef mee.

Hoewel de race van Dafne slechts 20 seconden duurt, lijkt het wel of ze een eeuwigheid onderweg is. Nee, ik vind haar niet langzaam lopen, het is de spanning. Gaat ze het redden? Of wordt ze net geen eerste? Gelukkig. De eerste plaats wordt bereikt en de blijdschap maakt zich van heel Nederland meester. Zo ook van mij.

U begrijpt het, ik kan mij goed inleven in de sport die mij getoond wordt tijdens dit WK. Tijdens alle loop, spring en werponderdelen voel ik mee met de atleten om de snelste, hoogste of verste te willen zijn.

Totdat…
… de regie schakelt naar de finale van het snelwandelen. Mijn lichaamstemperatuur daalt meteen een hele graad. Alle vorm van enthousiasme waarmee ik bevangen was, is vervlogen. Ik snap deze sport niet. Ik besluit voor één keer mijn best te doen om deze atleten toch te begrijpen. Met een gezonde dosis tegenzin ga ik weer op het puntje van mijn stoel zitten. Terwijl ik naar voren schuif probeer ik het gevoel van daarnet weer op te wekken. Zal het mij lukken om me in te leven in de snelwandelaar? Zoveel plezier als ik beleefde bij het ‘voelen’ van de sintelbaan, zoveel pijn schiet er door mijn lichaam als ik de beweging van de snelwandelaar probeer mee te voelen. Het ongemak waarmee de atleten hun lichaam bewegen voel ik in mijn heupen. En als mijn heupen al pijn doen, hoe voelt die man op televisie zich dan wel niet? Hij maakt immers 40 kilometer lang deze onnatuurlijke beweging?

Op deze manier krijg ik het gevoel voor snelwandelen niet te pakken en dus gooi ik het over een andere boeg. Gefascineerd kijk ik naar de snelle pasjes die de snelwandelaars maken. Eén voet op de grond, één van de grond. Het gaat zo snel dat ik er bijna duizelig van wordt. Het duurt dan ook een poosje voordat ik de voetbewegingen goed kan volgen. En ik moet toegeven, dat gaat best snel. Ik merk al snel dat ik niet de enige ben die naar de voeten van de deelnemers kijkt. Op en rond het parcours staan meerdere officials. Mensen die zich enkel en alleen bezighouden met het voetenwerk van de atleten. De regel is immers dat je minimaal één voet op de grond moet hebben. Doe je dit niet, dan ben je aan het hardlopen. En laat dat nou net ten strengste verboden zijn.

Hoe goed ik mijn best ook doe. Ik kom er niet uit. Het inleven mislukt totaal. En dat terwijl ik het best lang geprobeerd heb. Zeker zeven minuten en vierentwintig seconden. Ik denk dat het voornamelijk komt doordat ik een hardloper ben. Mijn doel is altijd geweest om de 5 kilometer zo snel mogelijk af te leggen. En daarbij probeer ik dan zo soepel mogelijk te lopen. Nee, voor mij geen snelwandelen. Als ik snel wil dan ga ik wel hardlopen. En wanneer ik wandel wil ik van de omgeving genieten. Geen surrogaatsport daar tussenin.

Maar begrijpt u me goed. Ik verbied niemand om het zichzelf lastig te maken hoor. Het staat eenieder vrij om te gaan (snel)wandelen in plaats van hardlopen.

Advertenties

15 gedachtes over “Snelwandelen

  1. Rob Alberts zegt:

    Snel lezend probeer ik jouw punt te begrijpen.
    Is het vooral de vreemde regie bij sportevenementen die stoort?

    Hard lopen is mij nooit gelukt.
    Toch gun ik iedereen zijn of haar eigen sport!

    A-sportieve groet van een lange afstand wandelaar,

    Like

  2. Morgaine zegt:

    Dat snelwandelen ziet er niet uit, alsof ze ontzettend nodig naar de wc moeten en aan het afknijpen zijn, hahahaha maar het mag dan weer wel met de vierdaagse van Nijmegen, zelfde regel, 1 voet op de grond en 1 in de lucht…. 😉

    X

    Like

  3. MichielZiet zegt:

    Ik heb het idee dat die mensen altijd heel erg moeten poepen en willen inhouden tot dat ze het dichtst bijzijnde toilet hebben gevonden.
    Het is geen kijk, maar zal beslist knap zijn wat ze doen. Maar dan kies ik liever voor het wk vrouwensjouwen… slaat ook nergens op, maar dan heb je tenminste nog wat te zien en te beleven.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s