Grensgeval

DSC_0059

Mei 2014:

Wanneer we de zon naar ons zien lachen vanuit het oosten, hebben we het gevoel dat een warm welkom ons in het verschiet ligt. Rijdend in het oostelijke deel van Hongarije koersen we aan op de grens met het land van bestemming, Oekraïne. De lange reis komt bijna ten einde, maar het meest onzekere deel van de reis wacht nog op ons. De grensovergang. Hongarije (en dus Europa) uit, Oekraïne in.

Bang zijn we niet, dat is nergens voor nodig. De oude Sovjettaferelen zijn al lang niet meer de orde van de dag. Natuurlijk heerst en een cultuurverschil, maar de grootste onzekerheid is hoelang het passeren van de grens duurt. Zeker nu we in een Nederlands, tot camper omgebouwd bestelbusje rijden.

De Hongaarse dienders zien geen problemen zodat we de toverbus in de richting van de Oekraïense grens mogen verplaatsen. Alle drie zijn we al eerder in Oekraïne geweest dus van verwonderde blikken is geen sprake. Bij ons dan, want de ogen van de Oekraïense douaniers staan op standje ‘wat is dat nou’. Zoals altijd krijgen we een snelle inspectie, waarna we mogen aansluiten bij de rij wachtenden. De paspoorten en daarbij behorende personen vormen geen enkel probleem. Het toverbusje daarentegen is een groot mysterie voor de dappere dienders uit het Oostblok. Vele auto’s hebben deze grens al gepasseerd. Ook in het Oekraïense straatbeeld hebben Opel, Mercedes en Porsche hun plekje gevonden. Maar dit bijzondere busje…

Bij het opendoen van de schuifdeur kijkt de douanier zijn ogen uit. Onder het eerste luik dat we openen is een ware keuken te vinden. Stromend water, een gaspitje en een wasbak. Alle kastjes worden met de grootst mogelijke precisie bekeken. Pannetjes, kopjes, kleding, spelletjes en Bijbel krijgen een grondige inspectie. Het keukengerei is leeg, in de Bijbel staat al jarenlang hetzelfde en ook de andere attributen zijn al snel goedgekeurd. Tijd voor het bureaucratische deel van de inspectie. Vol ijver schrijft een trouwe diender een formuliertje over de auto vol. Merk, kenteken, herkomst en meer van dat soort gegevens.

Toch gaat niet alles volgens plan. Wanneer we nog enkele vragen op ons afgevuurd krijgen en daar zo goed mogelijk op antwoorden, blijkt één en ander niet in orde te zijn. Het busje moet uit de rij, naar de parkeerplaats. Nietsvermoedend kijken we elkaar aan nadat de douanier heeft kenbaar gemaakt dat er iets niet goed is aan het papiertje. Aangezien wij zelf geen letter hebben opgeschreven zijn we ons van geen kwaad bewust. Terwijl we in het rond kijken ontdekt één van ons een opmerkelijk tafereel. Via de zijspiegel van de auto is te zien dat de schrijvende diender het papiertje aan het verbranden is achter de auto.

Alsof er niets aan bijzonders is gebeurd gaat meneer op pauze om een poosje later de rituele dans rond het papiertje opnieuw op te voeren. Merk, kenteken, herkomst en meer van dat soort gegevens. En dan volgt de grote verrassing. We moeten betalen wanneer we met dit speciale voertuig het land willen binnenrijden. Het is geen personenauto, zoals waarschijnlijk op papier één stond. Het is een auto die als bedrijfsauto te boek staat. En dat gaat geld kosten. De gepeperde rekening bedraagt één hele euro. Lichte schrik maakt plaats voor opluchting en een glimlach, waarna er in no-time een euromunt tevoorschijn getoverd wordt. Probleem opgelost.

Dat hadden we gedacht. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat we met euro’s betalen. Aan de Oekraïense grens betaal je met Grivna’s, dat dat even duidelijk moge zijn. Maar geen nood, we krijgen al snel te horen dat we geld kunnen wisselen bij de douane. Na meerdere beambten, papiertjes, en uurtjes wachten, zijn we inmiddels wel toe aan goede bak koffie, dus snel naar het wisselkantoor. Euro’s naar de officiële meneer, Grivna’s naar de Hollanders. Vol trots geeft onze bestuurder de douanier zijn gewenste geld. Helaas mag hij dat niet accepteren? Hij is van de afdeling papiertjes invullen en verbranden. Vriendelijk doch dringend verwijst hij onze vriend naar een ander kantoortje, met een andere beambte. Deze beambte kan, wil en mag het geld aannemen. Terwijl onze grote vriend naar de toverbus terugloopt zien vrouwlief en ik een enorme glimlach op zijn gezicht verschijnen. Het is gelukt, zo concluderen wij. De glimlach heeft echter meer in zich, zo krijgen we te horen. Terwijl hij ons beide één voor één aankijkt opent hij zijn hand. “Kijk, ik betaalde met Grivna’s en dit kreeg ik terug.” We zien tot onze verbazing enkele keiharde euro’s en zijn blij dat we dan eindelijk verder mogen.

MEER COLUMNS & VERHALEN VAN MIJN HAND ZIJN HIER TE VINDEN.
Advertenties

5 gedachtes over “Grensgeval

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s