De beslissing

Bal

Een licht zomerbriesje aaide zachtjes mijn krullen terwijl ik licht gespannen over het ietwat vertrapte gras liep. Een veel te groot T-shirt hing over mijn schouders, waardoor mijn toch al niet imposante lichaam nog kleiner leek dan het was. Ik voelde dat ze keken, allemaal. De priemende ogen prikten massaal in mijn rug terwijl ik op mijn doel afliep. De spanning was voelbaar, de sleutel tot succes kon wel eens in mijn handen liggen. Zelf had ik gelukkig niet veel last van spanning, waardoor de korte wandeling van 50 meter geen martelgang werd.

Focus, ik had hem te pakken. Waar hij vandaan kwam weet ik niet, maar nu ik hem te pakken had liet ik hem niet meer los. Ik, normaal gesproken snel afgeleid, voelde de concentratie met elke stap toenemen. Ergens ver weg, achter de muur die focus of concentratie heet, riep iemand mijn naam. Er werden vele succeswensen naar mijn hoofd geslingerd. Ik hoorde ze wel, maar ze kwamen niet echt binnen. Het enige waar ik mij mee bezig hield was de opdracht die ik gekregen had. De bal lag bij mij. Een opdracht, niet zo moeilijk, maar toch door meerdere vrienden verknald. Een opdracht waarvan ik nooit gedacht had het te mogen aannemen. Vandaag was het zover.

Ik stond stil. Rustig keek ik om mij heen en met een innerlijke kalmte die mij vreemd was observeerde ik mijn doel. Mijn gevoel vertelde mij dat het niet fout kon gaan. Hangende schouders, wapperende kleding, het deed er niet toe. Langzaam zette ik enkele passen naar achteren om vervolgens met een aanloop te starten met mijn taak.

Met mijn rechtervoet gaf ik het ronde stuk leer, ook wel voetbal genoemd, een harde, maar gecontroleerde trap. Ongeveer elf meter bij mij vandaan ging een al even sportief geklede jongeman naar de grond. Zijn hand strekte naar de bal, zijn vingertoppen deden een verwoede poging om het zwart met witte voorwerp uit zijn doel te houden. Mijn werk zat er op, de bal was onderweg. Bij een treffer zou de stand van deze penaltyserie op 8-7 komen. Mijn schot kon het laatste schot van het toernooi worden. Het zou voor de overwinning kunnen zorgen.

Met een mooie boog belandde de bal in het doel en de wind leek even stil te staan toen mijn armen de lucht ingingen. De keeper had het nakijken, ik kon mijn blijdschap niet op. Wie had ooit gedacht dat de winnende strafschop van mijn rechtervoet zou komen. Een simpele rechtsback, van één of ander ‘bierelftal’. Mij maakte het niet uit wie dit wel of niet had voorspeld. Ik was gewoon blij. Want mijn strafschop, de enige die ik ooit genomen heb ik mijn 15-jarige ‘carrière’, besliste de strijd om de zevende en achtste plek op het voetbaltoernooi. Zevende op een nietszeggend toernooi ergens op een veldje achteraf in de provincie. Elke voetballer met een beetje talent komt er zijn bed niet voor uit. Voor mij was het een hoogtepunt in mijn niet al te imposante carrière.

MEER COLUMNS EN VERHALEN VAN MIJN HAND ZIJN HIER TE VINDEN.
Advertenties

12 gedachtes over “De beslissing

  1. Rob Alberts zegt:

    Spelen in een bierelftal en een te groot voetbalshirt vloekt voor mij een beetje.
    Een strakke beknelling van het shirt rondom de bierbuik zie ik eerder voor ogen.

    De lepe manier waarop jij je penalty scoort zie ik glashelder.
    Op naar de derde helft met haar andere stoere verhalen.

    Vrolijke groet,

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s