Doktersbezoek

Met ingehouden adem kijken alle aanwezigen naar de deur die voorzichtig open gaat. Daar staat de huisarts, hij roept een naam en één van de aanwezigen voelt zich geroepen om met de dokter mee te gaan. Gehaast pakt hij zijn jas en samen met de huisarts verdwijnt hij uit het zicht. Zij die niet geroepen zijn door de huisarts slaan de ogen neer. Een boek, telefoon of tijdschrift krijgt de onverdeelde aandacht terwijl een sfeer van verveling de wachtkamer vult.

Om de tijd wat te doden snuffel ik tussen de tijdschriften op zoek naar iets interessants. Het meest interessante wat ik kan ontdekken, is het feit dat er totaal geen interessante lectuur te vinden is. Dat wat er te lezen valt is naar mijn idee niet echt op zijn plaats bij een huisarts. Er vanuit gaande dat de mensen komen met een ongemak, dus niet helemaal fit zijn, zou ik ze bijvoorbeeld geen survivalgids aanbieden. Net als de Quote 500. Een blad waarin de 500 rijkste Nederlanders op een rij gezet worden. Je zou je kunnen verlekkeren aan andermans rijkdom, al zie ik daar het nut niet van in. De andere optie is dat je juist een minderwaardigheidsgevoel krijgt als je ziet wat een nader allemaal heeft en kan, terwijl jij bij de dokter zit. Ook het kinderboekje is niet aan mij besteedt, geen leesvoer dus.

Gelukkig biedt één van de medepatiënten een welkome afleiding. Een vrolijke vrouw Doktersbezoek
komt de wachtkamer binnengelopen waar ze een goede bekende ziet zitten. “Hey, hoi, 
alles goed?” vraagt ze aan de ander. Ik vind dit een nogal merkwaardige vraag aan iemand die waarschijnlijk niet voor haar lol in de wachtkamer van de huisarts zit. Het antwoord “Ja prima, met jou?” is zowaar nog onwaarschijnlijker. Als alles goed met je gaat, waarom zit je dan in de wachtkamer van de huisarts? Ik heb het maar niet gevraagd.

In de hoek van de wachtkamer zit al een poosje een moeder met twee dochtertjes. Ze worden per minuut een stukje onrustiger en het polshorloge wordt dan ook zeer frequent bekeken. De tijd verstrijkt, mevrouw wordt niet opgeroepen. Na enkele minuten staat de vrouw echter op om aan de assistente te vragen hoelang ze nog moet wachten. Eén van haar dochters loopt met haar mee. De vrouw komt niet terug in de wachtkamer, haar dochter wel. Tegen haar zusje vertelt ze dat mamma vandaag niet aan de beurt is en dat ze nu maar naar huis gaan. Is mij dat even een opluchting, de wachtrij groeit op deze manier in ieder geval niet.

Ondertussen zit ik al veel te lang in de wachtkamer. De arts loopt zeker 45 minuten uit op het schema. Ik baal ervan dat ik lang moet wachten, maar gelukkig valt er genoeg te observeren. Zo ook vlak voordat ik aan de beurt ben.

Een enigszins verwarde man komt de wachtkamer binnen. Hoewel hij bijna tegen de kapstok omhoog loopt heeft hij het niet zien hangen en vraagt aan de oudere dame bij de deur waar de kapstok is. Ze wijst hem vriendelijk de kapstok aan en meneer gaat zitten, hij houdt zijn jas nog aan. Na een minuut of twee begint hij te beseffen wat zijn buurvrouw hem heeft vertelt en hangt hij zijn jas alsnog op. Nu hij weet dat de vrouw waar hij naast zit niet te beroerd is om een beetje hulp te bieden besluit hij haar nog een vraag te stellen: “Is mijn naam al omgeroepen?”. Aan haar gezichtsuitdrukking te zien moet dit één van de moeilijkste vragen zijn die de vrouw ooit gehad heeft. Het duurt dan ook even voordat er een antwoord volgt. Meneer heeft immers géén naamplaatje opgespeld en hij heeft zich ook nog niet voorgesteld. Mevrouw heeft dus geen enkel idee hoe de beste man heet. Dus of zijn naam genoemd is is haar een raadsel. Op het moment dat de man lijkt te beseffen dat dit geen logische vraag is, komt mevrouw toch met een stellig antwoord: “Nee, uw naam is nog niet genoemd meneer.”. De vraag die eerst door haar hoofd raasde, teistert nou zijn denkvermogen. Hoe kan ze weten dat mijn naam niet is genoemd terwijl ze mijn naam niet kent? Het lijkt of de vrouw, inmiddels zeer zeker van haar zaak, gedachten kan lezen. “Bij elke omgeroepen naam ging er iemand mee naar binnen, u zult dus nog wel niet aan de beurt zijn.” Antwoord ze.

Met ingehouden adem kijken alle aanwezigen naar de deur die voorzichtig opengaat. Daar staat de huisarts, hij roept mijn naam. En ik voel mij geroepen om met de dokter mee te gaan.

MEER COLUMNS EN VERHALEN VAN MIJN HAND ZIJN HIER TE VINDEN.
Advertenties

24 gedachtes over “Doktersbezoek

  1. Morgaine zegt:

    Zo herkenbaar dit, wat is er gebeurd met de oude roddelbladen, waardoor ik altijd nog enigzins op de hoogte bleef dankzij de Story of de Privé, hahahahaha de Panorama, ja die bladen van tegenwoordig snap ik ook niet, als je geluk hebt, vind je hier nog wel een Donald Duck, die is dan ook het meest gelezen, bacteriën denk ik dan weer, lol.

    Volgende week mag ik dit weer doen in de wachtkamer van de gynacoloog, nog leuker, al die moeders to be, met nerveuze papa’s to be, hahahahaha

    X

    Like

  2. Jaixy zegt:

    Heel herkenbaar dit .
    Ik vind het op de poli oncologie nog erger… Ik zie de medelijdende nieuwsgierige blikken van de mijn medepatiënten…
    Zo jong en dan de grote K.
    Wat is haar verhaal….

    En ja die bladen/tijdschriften… Daar hebben we het maar niet over. De man tegenover mij heeft net even hard geniest, hoestte daarna en snuit zijn neus. Vervolgens pakt hij het bovenste tijdschrift van de stapel… Zonder zijn handen te wassen…

    Like

  3. Taallent zegt:

    Ai, dat is helemaal gek. Een afdeling waar je zeker niet wilt komen. En ja, die blikken. Maar niet durven vragen natuurlijk.
    Weet jij nog welk blad meneer-nies gepakt heeft? Moet je die niet nemen de eerstvolgende keer.

    Like

  4. gouweleeuw zegt:

    Of ze staren naar je dat heb ik meestal in het ziekenhuis, er was toevallig een oudere man die vroeg het gewoon.Mevrouw waarom loopt u zo moeilijk, nauw meneer ik heb beschadigen rug spier. O zegt de man maak niet uit iedereen is toch gelijk al loop je niet goed, ik vind u heel vriendelijk zij de oude man. Er moeten meer mensen zijn als u die zo vriendelijk zijn, dan was de wereld een stukje mooier. Ik heb nooit zo grote glimlach gezien als bij die oude meneer.

    Liked by 1 persoon

  5. Martha zegt:

    sowieso vind ik dat mensen soms van die rare vragen aan elkaar stellen! Stond ik met een meisje waar ik mee werk (maar liefst drie kwartier!!!) in de rij voor op de foto te gaan met 1 van de musicalsterren vraagt die: “wil je met me op de foto?” Dan denk ik wauw: nee hoor we staan hier in de rij te wachten omdat we aan je wilden vragen of je wist wat de snelste route naar de mac donalds was?
    Leuke blog heb je weer geschreven, chapeau!

    Liked by 1 persoon

  6. Tanja de Lang zegt:

    Hahaha, wat een ontzettend leuke post! Zo te horen heb jij je tijd wel goed gevuld :-p ik las dat observeren heel nuttig is voor je schrijfkunsten. Voor mensen die (realistisch) tekenen ook trouwens. En als je niet schrijft of tekent kun je het altijd nog beschouwen als een soort mindfulness. Zo wordt het wachten toch iets draaglijker hè

    Liked by 1 persoon

  7. Roos zegt:

    Dit stuk is werkelijkwaar briljant! Wachtkamers zijn ideale observatiecentra waarin ieder individu zijn eigen onderzoeker is. De meest wonderlijke gesprekken vindt je in wachtkamers, evenals bijzondere mensen. En tja, artsen lopen altijd uit. 30 minuten minstens. Heb zelf ook ooit gehad dat de huisarts mijn moeder verwachtte in plaats van mij, dus hij riep mijn moeder op, maar ik had uiteraard niets door. Toen ik na anderhalf uur toch maar eens ben gaan vragen waarom het zo lang duurde… Excuses mademoiselle…

    Liked by 1 persoon

  8. Rob Alberts zegt:

    Als klein kind zat ik veel in de wachtkamer.
    Verlegen durfde ik nooit te vragen na wie ik aan de beurt was.
    Daarom hield ik bij wie er nieuw binnen kwam.
    Als er alleen nog maar nieuwe mensen zaten dan was ik aan de beurt.

    Gelukkig werd ik vaak tussendoor even naar binnen geroepen.
    Ik schaamde mij dan, alsof ik voor mijn beurt geholpen werd.

    Nu werkt alles beter op tijd en afspraak.

    Met jouw gezondheid is alles goed?

    Vriendelijke groet,

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s