Nachtbraken

De zeer kleine opening tussen de gordijnen laat enkel en alleen een streepje zwart door. Het valt totaal niet op tussen alle andere zwarte strepen van duisternis in de slaapkamer. Alleen het digitale klokje op de wekker geeft enige vorm van licht. Het zwakke rode schijnsel geeft een belachelijke tijd aan; 04.32. Ik zie het staan wanneer ik één oog heel voorzichtig open. Vier punt tweeëndertig, half vijf in gewone taal. Dit is niet het moment om wakker te worden, ik moet er niet aan denken om op dit uur de warme omgeving van mijn bed gedag te zeggen. En toch is er een sterke drang om de veilige omgeving van dons en dromen te verlaten. Het is mijn blaas die de regie in handen neemt. Gevuld met louter sterke argumenten probeert het me mijn bed uit te bewegen. Ik  doe mijn uiterste best om de ogen stijf dicht te knijpen. Het is een verwoede poging een mooie droom te verzinnen en de prikkels van mijn blaas de baas te blijven. Even lijkt de poging glansrijk te slagen, even maar. Na enkele minuten meldt een duidelijke prikkel van mijn blaas zich weer op het strijdtoneel. Ik moet er aan geloven, weg uit het warme nest.

Voordat ik mijn tenen over de bedrand dirigeer, probeer ik goed in mij op te nemen hoe ik nu lig. Rechterhand onder het hoofd, ik lig op mijn rechterzijde. Hoe ligt mijn hoofd? Wat is de stand van mijn kussen en hoe heb ik de benen gepositioneerd? Elk detail neem ik in mij op. Het doel van deze memory midden in de nacht moet niet onderschat worden. Wanneer ik straks van het toilet kom weet ik precies hoe ik zal gaan liggen. Dit alles met als doel om bij terugkeer van het nachtwerk weer snel in slaap te kunnen vallen. Daarbij is een goede positie van essentieel belang.

Eindelijk is het dan zover, ik geef toe aan de prikkels. De klok, zo zie ik door een kleine opening tussen de wimpers, geeft inmiddels 04:50 aan. Snel geef ik de oogleden de opdracht om weer op ‘standje dicht’ te gaan staan, wanneer ik mij naar de uitgang van de slaapkamer begeef. De ogen blijven dicht, het licht blijft uit. Ik probeer op de tast de weg naar de trap te vinden. Naar beneden, op weg naar de deur van het toilet. Bij elke beweging die ik maak probeer ik mijzelf in een sluimerstand te houden. Snel weer in slaap vallen, dat is alles waar ik aan denk. Ook het maken van overbodige geluiden probeer ik te vermijden terwijl ik de wc-deur open. Tot zover lukt het me aardig om half in slaap te blijven.

De volgende stap is een stap over de drempel van het toilet. En daar gaat het compleet de mist in. De ijskoude tegels op de toiletvloer doen de rillingen over mijn hele lijf jagen. Het heeft me zo’n twintig minuten gekost om goed voorbereid naar de het toilet te gaan. In minder dan één seconde ben ik klaarwakker. Een koude vloer, rillingen, schrik, ik ben wakker. Van schrik doe ik de lamp aan en ben ik compleet vergeten hoe lekker ik lag in bed. Ik ben boos, boos op de ontwerper van ons huis. Waarom geen vloerverwarming in het toilet? Had dat nou ingebouwd, dan was deze ramp mij bespaard gebleven. Grom.

Snel doe ik waar ik voor gekomen ben. Ik laat een boodschap achter in het toilet en sluip de trap op naar boven. Naar bed, hopen dat ik nog even kan slapen. Ik hoop dat er nog een goede droom op mij wacht. En ik hoop dat de lezers van dit stuk niet te bijdehand zullen zijn. Want dat ik gewoon sloffen had kunnen aantrekken weet ik eigenlijk zelf ook wel…

 

MEER COLUMNS EN VERHALEN VAN MIJN HAND ZIJN HIER TE VINDEN.

 

Advertenties

15 gedachtes over “Nachtbraken

  1. Jaixy zegt:

    😂😂😂 jep je had slippers aan kunnen doen.
    Maar troost je… Snachts staat de verwarming bij ons uit. Dus is de vloer in onze badkamer ondanks vloerverwarming best koud…
    Kortom dit is een heel herkenbaar verhaal hoor!!!

    Like

  2. Morgaine zegt:

    Whahahaha zo jammer dat je de sloffenregel zelf al ingebouwd hebt, zo jammer! hahahahaha

    Nu moest ik zomaar ineens ook vanmorgen, zelf heb ik mijzelf aangeleerd om toch te gaan, ja koud allemaal, tegelijk mijn warme bed die ik ook weer dicht geslagen heb om de warmte te bewaren en als ik dan terug schuif, dan val ik ook meestal zo weer verder in slaap, zelfs in een andere houding.

    En jij, doe het nog staand, stel je voor dat je vrouw bent, eerst die koude tegels, en dan nog, niks aan te doen! Moet je zitten op een ijskoude bril, hahahaha wij hebben het dus dubbelop 😛

    X

    Like

  3. Roos zegt:

    Hahaha, oh my dit is echt heel herkenbaar! Het meest frustrerend is nog als je een uur voor de wekker wakker wordt gemaakt door je blaas. De rest van dat uur slaap je echt niet meer hoor, of je wordt er alleen maar moeër van. Blegh! Maar ik moet zeggen dat het meestal wel lukt om weer in slaap te vallen als ik eenmaal mijn warme plekje heb teruggevonden. Slapen met een lege blaas is toch fijner dan constant dromen over toiletten, haha. 😛

    Liked by 1 persoon

  4. Odette zegt:

    Die blaas….de wc vloer….de gedachten aan slaap die door je hoofd tollen in de hoop je lijf weer vlot in de sleep and repeat stand te krijgen…
    Niet herkenbaar. Heul niet. *vingers achter rug gekruisd houdt en grijnst*

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s