Je kan het dak op!

Stel je voor, schrijven is je hobby, ADHD is je beroep. In mijn geval is dat vrij simpel voor te stellen. En ik kan je vertellen dat dat een verdraaid goede combinatie is. Ik hoef maar even over een onderwerp na te denken en in mijn hoofd ontvouwt zich schat aan ideeën. Aan mij de mooie taak om deze ideeën, onderwerpen, invalshoeken aan elkaar te koppelen en voilà, er is weer een verhaal of gedicht geschreven.

Bij het volgende verhaal heb ik ook één en ander aan elkaar geknoopt. Ik heb alleen één ding achterwege gelaten; kijken of het allemaal een beetje logisch is. Ik begin met één onderwerp en laat me leiden door dat wat mij te binnen schiet. Het resultaat is…

Na een ietwat ongelukkige trap tegen de bal beland mijn geliefde speeltje in de achtertuin van de buren. Geschrokken loop ik naar de voordeur om bij de buren aan te bellen. ‘Mijn bal is per ongeluk in uw achtertuin beland, zou ik hem mogen pakken?’ Het hoofd van de buurman spreekt boekdelen en zijn antwoord bevestigd zijn gelaatsuitdrukking:  ‘Wie voetbalt er nou in de achtertuin? Je kan het dak op met je bal.’  Even twijfel ik of ik de bal wel terugkrijg. Ik heb geluk, de buurman pakt het ronde speeltje uit de achtertuin en klapt de deur vervolgens hard dicht. Aangezien goede raad duur is, lijkt het me goed om de raad van de buurman op te volgen. Ik pak de ladder van mijn vader uit de schuur en zet hem voorzichtig tegen de gevel aan. Met ietwat bevende handen klim ik sport voor sport naar boven. Dat is natuurlijk vrij logisch, sport voor sport, maar ik moet er ook niet aan denken om in mijn overmoed een ‘treetje’ over te slaan. Al bibberend kom ik aan bij de gevel van het huis. Terwijl ik mij vastklamp aan de dakgoot vraag ik me nog eens af of het wel zo’n goed idee is van de buurman om mij het dak op te wensen. In de diepte onder mij zie ik andere buren dan ook verontrust naar mij kijken. Maar ik laat me niet kennen. 13 jaar, klein van stuk, maar niet voor één gat te vangen.

Met veel moeite weet ik de dakgoot te bereiken. De weg naar de nok van het dak is nog kort, maar ook heel moeilijk. Wanneer ik de dakpannen zie, vraag ik mij af hoe ik ooit de top van het dak zal bereiken. Ik heb zomaar het vermoeden dat ik bij elke stap naar de top een pan van het dak zal schoppen. Net nu ik dat denk valt er uit mijn broekzak een kwartje, het bekende kwartje welteverstaan. Natuurlijk moet ik het dak op, hoe kan ik anders de pannen van het dak spelen? Die buurman, wat een slimmerd. Wanneer ik de pannen van het dak speel bereik ik de top. Ineens zie ik voor mij hoe veel topvoetballers bij hun buurman aan de deur hebben gestaan.  ‘Je kan het dak op Cruijf’. En nu besef ik dat het worden van een topvoetballer niet alleen samenhangt met talent en doorzettingsvermogen, een wijze buurman is zeker net zo belangrijk. En ik heb zo’n wijze buurman, één die mij naar de top jaagt. Zo zie je maar weer, beter een goede buur…

 

MEER COLUMNS EN VERHALEN VAN MIJN HAND ZIJN HIER TE VINDEN.

 

Advertenties

17 gedachtes over “Je kan het dak op!

  1. aldert1946 zegt:

    Logisch en leuk kunnen samengaan en verschillen. Soms voelt het alleen logisch en soms alleen leuk. Een verhaal dat logisch en leuk samen is, kan blijkbaar ook absurdistisch leuk worden. 🙂

    Liked by 1 persoon

  2. SonjaSchrijft zegt:

    Ooit mijn dochter (ook ADH) van het dak moeten halen. Ze had geen idee meer hoe of waarom ze daar terecht was gekomen. Na al die jaren is het mysterie dan toch opgelost, het was de buurman. Bedankt, kan ik eindelijk weer rustig slapen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s