ZomerFit!

Wanneer de trainer ons het programma voor die avond bekendmaakt gaat er als gewoonlijk een lichte opwinding door de groep. Leden van de loopgroep kijken elkaar aan en zijn op zoek naar een maatje. Op zoek naar iemand van gelijk niveau waarmee ze de training kunnen volbrengen.  Vanavond moeten we, los van het in en uitlopen, een route van 800 meter afleggen. De route dient minimaal zes of maximaal acht keer afgelegd te worden.

Samen met mijn loopmaatje mag ik proberen om acht rondjes van 800 meter af te leggen. Na elk rondje krijgen we gelukkig 200 meter rust. Als altijd starten we te snel, doen we te hard ons best, zijn we al snel weer de uitslovers van de groep. Maar de schijn bedriegt. Uitsloven is er niet bij vandaag. Na 700 meter begint onze rust al, na vier rondjes zakt het tempo en vanaf ronde zes snijden we de bochten overduidelijk af. We mogen dan wel doen alsof we de snelle, gretige jongemannen zijn, in werkelijkheid halen we lang niet alles uit de kast. Een training als deze zou een mooie uitdaging voor ons moeten zijn, het is een formaliteit geworden.

Nadat we voor de achtste maal rond zijn geweest en weer wat bochten hebben afgesneden loopt de training langzaam ten einde. Iedereen is klaar, op één teamlid na. Een oudere man, altijd het langzaamst. Het gebeurd met enige regelmaat dat we op hem moeten wachten. Even lijkt het erop dat we ons aan hem kunnen gaan ergeren. De trainer roept hem toe dat hij zijn zesde en laatste rondje wel mag afsnijden en zich bij ons mag voegen. Hij is net halverwege. De reactie die dit uitlokt zal ik nooit vergeten. De man richt zich op en laat een duidelijk NEE horen. Afsnijden is er niet bij, de training inkorten ook niet. Vanaf onze plek zien we hem gestaag doorrennen en met een verbeten blik elke bocht ruim nemen. Afsnijden is er niet bij, hij is niet gekomen om de kantjes er vanaf te lopen. Deze man wil het maximale uit zichzelf halen.

Nu de lente zich aandient denk ik vaak terug aan dit moment. Hoewel ik eerder klaar was met trainen, sneller liep en mezelf heel wat voelde, mag ik de schoenveters van deze veteraan nog niet strikken. Niet ik, vol van mijzelf, maar hij toonde wat trainen is. En telkens wanneer ik nu iemand met een kilootje te veel zie hardlopen geniet ik daarvan. Wanneer ik een met bierbuik behangen veteraan over de straten zie slenteren in een te oude joggingbroek heb ik respect voor deze persoon. Wanneer ik iemand waarbij het zichtbaar moeite kost om te sporten zie zweten in het park, besef ik dat deze persoon keihard werkt.

Een strak bikinilichaam, of gewoon fit worden, begint niet bij dromen; dat begint bij doen. En daarom wil ik iedereen die in het mooie lenteweer een reden ziet om te gaan sporten aanmoedigen. Ga je gang, doe je ding. En laat je niet ontmoedigen door de meneertjes en mevrouwtjes die er veel atletischer uitzien. Het zegt namelijk niks over hun inzet. Je kunt alleen wat zeggen over je eigen inzet. Zet daar op in en heb een fijne (sport)zomer!

MEER COLUMNS EN VERHALEN VAN MIJN HAND ZIJN HIER TE VINDEN.
Advertenties

2 gedachtes over “ZomerFit!

  1. MichielZiet zegt:

    En zo is het maar net! De prestatie zit hem niet in de snelheid, maar in het doen. Iedereen met zijn of haar eigen niveau… je hebt er van geleerd en neemt het nu mee…dat maakt jou weer een betere sporter omdat je mentaliteit sportiever daardoor is geworden. Mooi geschreven!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s