Koninklijke Vuilnisbelt

Geheel uit vrije wil stapte ik op de fiets. Vrouwlief had onze kleine smurf in het kinderzitje gezet en als gezellig gezinnetje spoedden wij ons richting het centrum van de stad. Koningsdag, dat moest gevierd worden! Want dat hoort nou eenmaal zo.

Van de stad was niet veel meer te herkennen. De meeste bekende punten waren voorzien van oranje prullaria en de straten lagen bezaaid met tweedehands, derdehands en achtendertigstehands prullaria. Wanneer we goed keken zagen we achter of onder deze troep enkele kinderen met een klein spaarpotje zitten. De troep die eerder die week nog bij hun ouders op zolder had gelegen lag nu uitgestald op een kleedje.

Omdat kleine smurf nog maar tien nachtjes hoeft te slapen tot zijn tweede verjaardag, leek het ons leuk om voor een klein prijsje wat cadeautjes op de kop te tikken. Even een paar extra speelgoedjes kopen, gewoon omdat het kan. Daar liepen we dan, een vrouw die de ten toon gespreide kinderkleding met een kritische blik bekeek, een lief smurfje in een buggy die bij elke speelgoedauto die we passeerden liet weten dat hij er weer een gezien had door duidelijk ‘auto hebbe, auto hebbe,’ te roepen, en een vader die zich verbaasde over de wondere wereld die Koningsdag heet.

Tussen alle rommel kreeg ik namelijk het gevoel alsof ik over de vuilnisbelt liep. Een koninklijke vuilnisbelt in dit geval. Het grote verschil met de echte vuilnisbelt is dat de materialen daar op een aanvaardbaar tijdstip worden aangeleverd in containers, terwijl de rommel op de markt in bananendozen door nachtbrakende mensen op een kleedje wordt uitgespreid.

Aan ons de dappere taak om in deze vergaarbak van overbodigheid een paar pareltjes te vinden voor ons mannetje. Met dank aan de oplettendheid van onze roeptoeter himself waren een auto en tractor snel gevonden. De sfeer zat er dan ook goed in en vol goede moed begaven we ons naar een ander deel van de grootste zolder van de provincie. Dat het ging regenen veranderde niet veel aan ons humeur. Niet die van ons.

Op het kleedje dat vrouwlief in de smiezen kreeg lag veel kinderspeelgoed. Ook stond er een doos met kinderkleding op. Nieuwsgierig of er nog wat leuks voor onze muiter tussen zou zitten stapte ze naar het kleedje toe. Zover ik kan nagaan moet dit een mooi moment voor de verkoper in kwestie zijn. Er is interesse, dat zou wel eens geld kunnen opleveren. Toch was er bij de verkoper van dienst geen spoortje blijdschap te bekennen.

Het gebeurde toen vrouwlief het strak gespannen, doorzichtige folie wilde optillen.
‘NEE, NEE, NIET DOEN, GEWOON ZO LATEN LIGGEN. NIET AANKOMEN!’
Geschrokken sprongen we een meter achteruit. Dat was een duidelijke boodschap. En menig marktkoopman was jaloers op de harde stem van de verkoper.
‘Ik ben HEEL, HEEL, lang bezig geweest om DAT VERROTTE STUK FOLIE zo strak mogelijk over de spullen te krijgen. EN NU IK EINDELIJK KLAAR BEN VERTIK IK HET OM DE BOEL NOGMAALS IN TE PAKKEN. NIET AANKOMEN DUS!’

Ons van geen kwaad bewust sprongen we minimaal anderhalve meter achteruit. Om vanaf daar te kunnen zien dat het folie inderdaad wel heel strak gespannen was. Het deed me denken aan een in folie geperste schaar die je niet uit de verpakking kan krijgen omdat de schaar die je daarvoor nodig hebt nog in de verpakking zit. Zo strak had deze meneer zijn (waardevolle?) handelswaar toegedekt. Want stel je toch eens voor dat de kleertjes of het plastic speelgoed nat zou worden…

Ondanks de overduidelijke en afschrikkende manier van ‘reclame’ maken van deze verkoper, vroeg vrouwlief toch nog of er misschien kleding onder het kleed zou liggen in de maat die we voor onze kleine man zochten. Toen dat niet het geval was liepen we, lichtelijk verbouwereerd, naar het volgende kleedje.

Even schrokken we, want ook daar was de handelswaar bedekt met regenwerende folie. Maar ook onder deze laag folie zou wel eens iets leuks voor ons kunnen liggen.
‘Zou ik misschien onder de folie mogen kijken?’ Vroeg vrouwlief op haar allervoorzichtigst aan de verkoopster

De paniek bij haar buurman was haar niet ontgaan. Voor ze ons een antwoord gaf keek ze dan ook even snel naar de paniekvogel. Ze lachte, en antwoordde:
‘Maar natuurlijk mag je het folie optillen, dat is helemaal geen probleem. En als goed is ligt er ook kleding in de maat die jullie zoeken.’

 

MEER COLUMNS EN VERHALEN VAN MIJN HAND ZIJN HIER TE VINDEN.
Advertenties

2 gedachtes over “Koninklijke Vuilnisbelt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s