Oefening baart kunst

Het is druk bij ons in de straat. De kinderboerderij aan de overkant lijkt met de dag meer inwoners te tellen. Kleine konijnen, schattige schaapjes en enige ezeltjes. De lente meldt zich en het dierenrijk plant zicht voort. Wanneer ik de jonge dieren zie dartelen in het weilandje in onze straat, geniet ik van het jonge grut. Lente en jonge dieren, het lijkt allemaal zo vanzelfsprekend. Terwijl ik zo geniet van deze taferelen wordt mijn aandacht getrokken door een mank lopend lammetje. Het lamme lam rukt mij uit mijn gemijmer en doet mij, een niet lamme jongeman, met beide benen op de grond staan.

Natuurlijk is het mooi om de jonge dieren te zien. En ja, ik vind het ook erg schattig. Maar toch, zo besef ik, zit er een dieper verhaal achter de geboorte van de dieren. Het lammetje doet me er aan denken dat een schaap haar lammeren werpt. Waar het vogeltje de eieren warm en liefdevol uitbroedt en een kuiken in een warm nest geboren wordt, werpt het schaap haar lammeren. Zal het werpen en een verkeerde landing de oorzaak zijn van het lamme lam? Ik vraag me ineens af hoever zo’n beest haar kroost werpt. Een meter? En werpt een schaap haar lammeren net zo ver als een leeuw haar welpen werpt? Ik ben eigenlijk wel benieuwd of er ooit wedstrijden gehouden zijn tussen deze dieren om te zien wie er het verst kan werpen. En als die wedstrijden er zijn geweest, wat is dan het wereldrecord werpen? Ik neem aan dat de deelnemende dieren er veel voor moeten trainen om zo’n wedstrijd te winnen. En ineens weet ik bijna zeker waar de bekende uitdrukking ‘oefening baart kunst’ vandaan komt. Dat is natuurlijk een gevleugelde uitspraak op het wereldkampioenschap babyslingeren voor dieren.

Nu ik zo aan het fantaseren ben vraag ik mij ineens af of er ook dieren zijn die niet mee mogen doen met dergelijke toernooien. Want neem nou een paard. Een paard, paart en baart. Daar komt geen werpen bij kijken. En ook koeien werpen geen baby’s. Een koe kalft. Zullen koeien en paarden dan ook mogen meedoen? Kalven, beste een vreemde benaming eigenlijk. Want waarom noem je het bij een koe wel kalven, maar bij een mens niet baby’en? Dat zou in dat kader toch heel logisch zijn?

Hoe het allemaal precies in elkaar steekt weet ik niet. Feit is dat er veel babybeesten ter wereld komen en de zomer onderweg is. Iets wat mij zeer goed bevalt!

MEER COLUMNS EN VERHALEN VAN MIJN HAND ZIJN HIER TE VINDEN.

 

 

 

 

 

De agenda van onze baby

048 geeltje MMag FC 200x125

Na lang wachten was het dan eindelijk zover. Na vierenhalve maand hoefde babyboy geen nachtvoeding meer. Heerlijk. Dit betekende dat het nachtbraken was afgelopen. Ook nieuwbakken papa en mama konden weer gaan wennen aan een verbeterd dag en nacht-ritme. Nu meneertje structuur heeft, is voor ons de eerste fase van de opvoeding voorbij. Na de succesvolle afronding van dit hoofdstuk, kijken we vol zelfvertrouwen naar wat ons nu te wachten staat. Tijd om een globale agenda voor ons (b)engeltje te maken.

Maar lieve mensen nog aan toe, dat wordt een hele pittige klus. Ik kreeg namelijk onder ogen dat er plannen zijn om kinderen al vanaf 2,5 jaar naar school te sturen. Bij het lezen van dit artikel kreeg de schrik mij te pakken. Ik kon mij helaas niet loswurmen. De schrik en ik, we dachten na over wat dat betekende. Ten eerst dat ik met gezwinde spoed een oriënterend gesprek moet aangaan met de plaatselijke kinderopvang. Want als het kind op zijn tweeënhalfste al op school moet zitten, dan blijft er maar weinig tijd op voor het kinderdagverblijf. Terwijl dat juist zo nodig schijnt te zijn in onze huidige maatschappij. Het kinderdagverblijf opvang is een soort cursus voor kinderen die voorbereid moeten worden op het naar school gaan. Snapt u het nog? Ik niet, maar het schijnt dus noodzakelijk te zijn.

Wanneer we babylief bij het babyverblijf hebben afgeleverd is het hoog tijd om op scholenjacht te gaan. Op zoek naar een school waar ons prinsje het best tot zijn recht komt. Gebaseerd op dit onderzoek kunnen we dan een school selecteren, in de hoop dat er nog plek is voor ons manneke. Ik hoop maar dat we niet te laat zijn. Dat zou toch een ramp zijn? Want één ding weet ik zeker, eens een achterstand, altijd een achterstand. Dat zou betekenen dat mijn kind buiten de boot valt, een schrikbeeld! Want hoe moet het dan verder? Het kind moet immers halverwege de basisschool al weten welke vervolgopleiding in het wil volgen? En dan nog maar te zwijgen over de beroepskeuze die steeds vroeger genomen moet worden.

Help! Ik ben volledig in paniek. Al gedurende dit schrijven vliegen de angsten mij door het hoofd. Ben ik nog op tijd met de aanmeldingen? En hoe zit dat met zwemles, muziek, sport enzovoort? Doe ik mijn kind niet te kort? Tijd om even wat op een rijtje te zetten.

• Meneer is nu ½ jaar
• Bij 1 jaar is het tijd voor de opvang
• 2,5 jaar, basisschool
• 4 jaar, zwemles
• 6 jaar, gymnastiek voor de motorische ontwikkeling
• 7 jaar, keuze bieden uit minimaal 3 sporten
• 9 jaar, inventariseren of er bijles gegeven moet worden
• 10 jaar, muziekles, kan geen kwaad.
• 12 jaar, keuze voor vervolgonderwijs.

Schrik, dat is een aardig lijstje. Ik word er helaas niet rustiger van. Het benauwd me juist want ik vraag me zo hard af wanneer ik dan met hem moet voetballen? Angstig vraag ik me af of mijn lieve jongen nog wel tijd heeft om met mij te wandelen in het park en kastanjes te zoeken? En dan heb ik de belangrijkste vraag nog niet eens gesteld: “Hoe zit het met het ‘kind zijn’?”

Mocht u een tijdje niks van mij horen? Dan ben ik bezig om dit vraagstuk op te lossen.

Applaus

Applaus

Foto: pinterest

Geïrriteerd kijk ik opzij wanneer de mensen in het vliegtuig zich klaarmaken om een applaus te verzorgen. De handen worden vrij gemaakt en gespannen kijkt men uit naar het moment van landen. Dat de landingsbaan nog lang niet in zicht is weten de meesten niet. En ook het besef dat de piloot betaald krijgt voor dat wat hij doet is niet het eerste waar men aan denkt. Ik wel. Al dat geapplaudisseer in een vliegtuig vind ik maar overdreven. Als het nou eens stormde, of als de vlucht nou enorm turbulent geweest is, ok. Maar na een vlucht die zonder enig smetje is verlopen is een applaus wat mij betreft niet nodig. Ik ben niet zo van het overwaarderen van iemand die gewoon doet wat er in zijn of haar taakomschrijving staat. Dan kan ik ook wel elke keer klappen als de kassajuffrouw mij genoeg wisselgeld geeft. Niks voor mij dat ophemelen.

Tot dat moment dat ik de kraamverzorgster leer kennen. U weet wel. Die vrouw die enkele dagen door je huis vliegt en alle klusjes waar jij normaalgesproken een week over doet, in een paar uur voor elkaar krijgt. Hoe goed wij ook ons best doen, de huishouding is nog nooit zo strak op orde geweest. Onze wasmachine weet niet wat hem overkomt met alle wasjes die hem in de maag gesplitst worden. Alle was dat vervolgens trouw worden opgehangen door de dame in het wit. Zodra de was hangt is er geen tijd om te zitten. Ze boent en schrobt het huis helemaal schoon. Enkele overhemden die al een paar weken door ons zijn verwaarloosd en aan de waslijn hangen, worden ineens gestreken en netjes in de kast gehangen. Wat een werklust!
En dan heb ik het nog niet eens gehad over de belangrijkste taak uit haar taakomschrijving. Het verzorgen van moeder en kind. Want terwijl papa zijn middagdutje doet, is zoonlief al weer in bad geweest en heeft moeder de nodige aandacht gekregen. Ook de slapende vader wordt niet vergeten. Zodra ik een voet buiten de slaapkamer zet komt de geur van koffie mij alweer tegemoet. Lang niet gek.

Het allermooiste vind ik de adviezen die we krijgen. Men zegt zo vaak dat er bij de geboorte van een kind geen gebruiksaanwijzing geleverd wordt. Daar zullen we vast nog vaak tegenaan lopen. Maar de gebruiksaanwijzing voor de eerste dagen wordt hier in Nederland weldegelijk meegeleverd in de vorm van een kraamverzorgster. Hoe vaak moeten we voeden? Waar kunnen we bij de verschoning op letten? En hoe staat het met het aantal uurtjes rust dat de kleine man moet hebben? Je kunt het zo gek niet verzinnen of onze tijdelijke huisgenoot weet er een goed antwoord op te geven.

Terwijl ik dit schrijf roept de kleine man om een schone luier. Ik weet wat mij te doen staat, dankzij de uitleg van onze kraamverzorgster. Het dwingt mij wel om te stoppen met schrijven. Jammer, want anders had ik een ode aan de kraamverzorgster geschreven.

Verwachtingsvol

Echo

Eigen foto

Veilig bij mama geborgen,
woon jij zo’n negen maand.
Terwijl wij hier in huis
de weg hebben gebaand.

Alles staat klaar
om jou te ontvangen.
Al kennen we je nog niet,
toch groeit ons verlangen.

Een sterke drang om jou te zien
en veel liefde te geven.
Klaar om van jou te houden,
te verwelkomen in ons leven.

Een leven met z’n drietjes,
de toekomst onbekend.
Vertrouwen wij op God
en houden we van jou,
gewoon zoals je bent.

Dikke buiken conferentie

Dikke buiken conferentieNog eenmaal ging haar map open. Onze juf keek de kring rond en je kon zien dat ze zichtbaar genoot van de dikke buiken. We zitten voor de negende maal op de dikke buiken conferentie. Het is vanavond de laatste cursusavond en de dames hebben allemaal een aanzienlijk dikkere buik dan bij aanvang van de cursus. Logisch en gezond, maar toch leuk genoeg om op te merken.

Wij mannen zitten ook weer netjes in de kring. Wat hebben we elkaar al vaak aangekeken de afgelopen tijd. Zeker wanneer er weer één of andere onnavolgbare uitdrukking werd gebruikt. Het is maar goed dat we mee zijn geweest naar deze cursus. Ik moet er namelijk niet aan denken dat ik deze informatie zou moeten missen bij de aanstaande bevalling. Het zou namelijk zomaar kunnen dat de verloskundige begint over een insnijdend kind of over de Pyreneeën. Ik weet nu wat dit betekend, had ik het niet geweten dan had ik meteen de dokter gebeld. Niet omdat dan zorg voor mijn vrouw of baby nodig zou hebben, maar omdat ik de verloskundige graag zou willen onderzoeken. Maar nu weet ik het, Pyreneeën en insnijden zijn normale begrippen bij een bevalling. De verloskundige gaat geen mes pakken en is ook niet met haar hoofd al op vakantie als ze dit zegt.

Negen weken cursus. Wat hebben we eigenlijk geleerd? Uit de map tovert juf een heuse toets. Ze zal eens even checken of we meer hebben gedaan dan koekjes eten. Is er ook opgelet? En weten de heren net zo goed als de dames wat er te wachten staat? Nogmaals kijken we elkaar aan. Eén blik zegt genoeg. We moeten ons best doen, want als de vragen goed beantwoord worden krijgen we ook deze keer een koekje. En het werkt. De toets wordt met succes afgesloten. Er is zelfs cake, dat is voor allen een lekkere meevaller.

Tevreden slaat juf de map dicht. Ze kijkt opzij, waar nog een juf zit. Met het dichtslaan van de map heeft ze haar ‘eindstage’ als cursusleidster afgerond. Iedereen blij zou je denken. Dat is niet helemaal zo. Het echte examen moet nog komen. Op de tiende bijeenkomst zullen we zien en horen wat het echte resultaat is geweest van de negen bijeenkomsten. We hebben er in ieder geval vertrouwen in. Op naar het echte examen, de bevalling.

Zwangerschapsperikelen

Zwangerschapsperikelen

Zwangerschapsperikelen, een mooi woord waar ik altijd al eens een verhaal mee wilde beginnen. En nu, op dit moment, precies wanneer ik dit schrijf, is mij dat gelukt. Het is ook het moment dat ik midden in diezelfde zwangerschapsperikelen zit. Vanaf het moment van: ‘Hoera, we verwachten een kleine’, tot nu is er van alles gebeurd. En als ik de geleerden mag geloven komt er nog van alles op ons pad.

Dit klinkt misschien een beetje zwaar, maar zo erg is het ook weer niet. Ik heb niet veel te klagen en mijn vrouw gelukkig ook niet. Misschien hebben we last van zwangerschapsdementie, maar of dat echt zo is ben ik alweer vergeten. Geen nood dus. Het grootste gevaar van een zwangerschap is volgens mij de verhouding tussen aanstaand vader en aanstaand moeder. Want denk je eens in, de vrouw heeft de broek aan in huis. Je kunt je voorstellen dat die broek en dus haar macht enorm groeit tijdens de negen bijzondere maandjes. Gelukkig verandert dat na de bevalling ook, zodat er niet veel reden tot klagen overblijft.

Wat wel vervelend is, is de ligging van ons kindje. Net als vaderlief dat jaren geleden deed, heeft het besloten om een stuitligging te proberen. En aangezien dat aardig is gelukt, maken we ons een beetje zorgen. Want met een stuitbevalling is de kans groot dat de geboorteceremonie in het ziekenhuis zal plaatsvinden. Mijn vrouw wil het liefst thuis bevallen, ook mijn voorkeur gaat daar naar uit. Ik moet er niet aan denken dat mijn kind binnen een week al een ontslag heeft moeten meemaken. Uit het ziekenhuis dan wel, maar toch… Het is toch al erg genoeg dat ik binnen drie dagen aangifte moet doen? Tegen mijn eigen baby nog wel. Want ja, het schopt best wel eens, maar om nou gelijk aangifte te doen?

Hoe dan ook, we zien wel even hoe het loopt. De komende weken zal ik extra goed opletten tijdens de dikke buikenconferenties die we nog gaan bezoeken. En om mij tijdens de bevalling niet te vervelen maak ik ook nog maar eens even een zwangerschapsbingo. Gewoon een kaart met woorden en zinnen die voorbij kunnen komen. Want ja als vader kun je het niet veel makkelijker maken, leuker wel…