Alpen

139) Alpen

Meer van mijn gedichten lezen? klik dan hier

Advertenties

Mijn mooiste herinnering

Foto: telegraaf.nl

Foto: telegraaf.nl

Enige tijd geleden heb ik meegedaan aan een schrijfwedstrijd. Het thema van deze wedstrijd was ‘Mooiste herinnering ooit’. En het verhaal mocht maximaal 400 woorden hebben. Gewonnen heb ik niet, maar publiceren wil ik het wel, hierbij:

Mijn mooiste herinnering

Het enige woord dat in hem opkwam was ‘Kaal’. Meer kon hij er niet van maken. Hoe langer hij stond te kijken naar zijn eigen kamer, hoe kaler hij het vond lijken. Slechts een bureau en een stoel, meer was er niet te bekennen. Het papier, waar uiteindelijk een verhaal op geschreven moest worden, hield hij in zijn linkerhand. Zijn rechterhand omvatte een mooie vulpen.

Kaal, saai, maar noodzakelijk. Want hoe vaak was hij al niet afgeleid tijdens het schrijven? Zelfs de simpelste verhaaltjes kreeg hij maar met moeite op papier. ‘Maar je schrijft zo leuk.’ Zeiden zijn vrienden dan. Fijn om te horen, maar ze moesten eens weten hoeveel moeite het hem kost om zo’n ‘leuk verhaaltje op papier te krijgen. Vandaag zou het hem lukken. Een kale kamer, geen afleiding en een duidelijk onderwerp. ‘Je mooiste herinnering.’ Rustig nam hij plaats achter zijn bureau en begon na te denken over zijn mooiste herinnering. Was het die vakantie naar Frankrijk? Toen hij voor het eerst in zijn leven een reis naar het buitenland maakte? Of was het de aankoop van zijn eerste auto? Het stond hem zo helder voor ogen, alsof het gisteren was.

De woorden Frankrijk en auto vertrouwde hij toe aan het papier. Terwijl hij nadacht over dat wat nog mooier zou kunnen zijn, spreidde de inkt uit zijn vulpen zich als een olievlek uit over het papier. De herinneringen die hij ophaalde vulden de kamer. Hoewel er bijna niks meer stond, leek het alsof het er nog nooit zo vol geweest was. In werkelijkheid was het zijn hoofd die aan de haal ging met een heleboel herinneringen.

Het voelde alsof al zijn gedachten uit een niet dichtgeknoopte ballon ontsnapten. Hij probeerde de ballon te volgen terwijl die door zijn hoofd gierde. Niet te doen. Bij elke herinnering leek de ballon sneller te vliegen. Ondertussen werd de vlek op zijn papier groter. Hij had het niet door, want de hypnose van zijn gedachten hield hem vast.

Plots schrok hij wakker. Hij voelde zich leeg. Zijn denkbeeldige ballon bevatte geen herinneringen meer en zijn vulpen geen inkt. De vlek op zijn papier was groot, zijn inspiratie klein. Vandaag geen verhaal voor hem. Maar toch speet het hem niet. De vlek op zijn papier herinnerde hem er namelijk aan dat hij het wel degelijk geprobeerd had. Met deze goede herinnering verliet hij de kamer.